Kościół św. Andrzeja i św. Barbary

Kościół św. Andrzeja i św. Barbary Kościół ten zbudowany został w I połowie XVII wieku. O lokalizacji kościoła zdecydowało to, że podobno w 1430 roku obmyty został sprofanowany obraz Matki Boskiej Częstochowskiej, skradziony wcześniej z Jasnej Góry. Początkowo przy źródełku postawiono tylko krzyż, a później postała kaplica św. Barbary, a następnie szpital, a dokładniej przytułek dla ubogich. Szpital w XVII wieku strawił pożar. Dopiero pod koniec XIX wieku kościół stał się samodzielną parafią, choć wcześniej zaczął już poopadać w ruinę, ponieważ nie miał opiekuna, który by dbał. W 1660 roku nad kaplicą wzniesiono oratorium zakonne połączone z klasztorem krytym gankiem. Niestety po kilku latach kościół został zniszczony. Jego odbudowa miała miejsce dopiero na przełomie XVIII i XIX wieku. W XVIII wieku spełniał on rolę domu pokutnego dla zakonników. Jednonawowy kościół został rozbudowany na kościół z nawami bocznymi. Gmach kościoła utrzymany jest w barokowym stylu z nielicznymi śladami stylu gotyckiego. Wieżę zwieńcza barokowy hełm. Za kościołem znajduje się kapliczka z cudownym źródełkiem.